Viagra Generico Cialis Originale Kamagra 100 mg Kamagra Oral Jelly Acquistare Propecia Generico Test Pacchetti Generica Acquistare Viagra Strips Kamagra Oral Jelly Priligy Dapoxetina Generico Viagra Originale Kamagra Fizzy Tabs Acquistare Kamagra Soft Tabs Viagra Originale 100mg Levitra Generico Levitra Originale Acquistare Test Pacchetti originale viagra Levitra Soft Tabs Kamagra Fizzy Tabs Acquistare Viagra Soft Tabs
Cleveland Cavaliers Polska CavsPL - Organizacja

Cleveland Cavaliers Polska CavsPL

cialis flashback kamagra tjejer kamagra 100mg pour femme kamagra 100mg oral jelly australia buy levitra nz kamagra sobres kamagra online uk levitra controindicazioni kamagra oral jelly bestellen deutschland viagra online kaufen kamagra gel comprar kamagra 100 mg pillole levitra vaikutus cialis en om dagen levitra comprimidos kamagra 100mg preis kamagra bivirkninger levitra dosierung cialis ou viagra cialis erfahrungen cialis i norge
Erfahrungen Super Kamagra Cialis kaufen Potenzmittel Viagra Lida kaufen Erfahrungen Levitra Original Viagra Cialis Kaufen Cialis billig Lida kundenrezensionen Herren-Apotheke Online Lovegra kaufen Cialis oder Viagra Gegen Rauchen Viagra ohne Rezept Schlankheitsmittel Viagra pille Cialis Tadalafil Viagra rezeptfrei kaufen Cialis rezeptfrei
A+ A A-
Organizacja

Organizacja (4)

Koszulki

Krótko po powstaniu klubu w 1970 roku, kiedy niektórzy kibice jeszcze smucili się, że w konkursie na jego nazwę wygrali Cavaliers ponad Presidents, raczkująca organizacja pracowała nad projektem strojów. Nie chodziło o nic szczególnego. Na strojach miał znajdować się w miarę prosty napisz „Cavaliers”. Postawiono na czcionkę pisaną i mały element u dołu – popularne skrzydełko, piórko, niczym przy kapeluszu prawdziwego muszkietera. Kwestią do rozstrzygnięcia zostawały jednak jeszcze kolory. Ostateczne logo również dopiero powstawało, więc decyzja miała zaważyć na wyglądzie symbolu i koszulek. Wybór padł na barwy iście królewskie – złoty i bordowy. Ten drugi z czasem zaczął być nazywany „winnym” od kolory czerwonego wina.

W takich strojach Kawaleria grała do 1974 roku, kiedy moda lat 70' wdarła się również do NBA. Postanowiono wtedy zmienić je na emanujące kontrastującymi kolorami trykoty z dużym, pogrubionym napisem Cavaliers na strojach domowych i Cleveland na wyjazdowych. Po bokach strojów (domowych i wyjazdowych) znajdowały się prostokąty w barwach bieli, złota i wina. Był to pierwszy raz, kiedy Cavs wykorzystali w swoich koszulkach kolor biały. Ponownie stroje wyjazdowe były bordowe, a domowe żółte.

Ze skrajności w skrajność Cavaliers popadli z wejściem w kolejne 10-lecie. W 1980 roku ujawniono nowe koszulki i nowy kolor. Barwy, które dotychczas towarzyszyły klubowi zbledły, a dodatkowo pojawił się jeszcze beż. Dwa poziome paski, w których jeden zmieniał się zależnie od rodzaju strojów (wyjazd-dom), a drugi zawsze biały podkreślały nazwę klubu. Poniżej, pod lewą piersią umieszczony był numer. Nowym elementem stało się logo umiejscowione na lewej nogawce spodenek.

Przejściowe stroje z beżem, uznawane za jedne z najbrzydszych w historii klubu, odeszły w zapomnienie w 1983 roku, kiedy uznano, że czas dodać trochę więcej żywych kolorów dla klubu. Włodarze wpadli również na pomysł wykorzystania skrótu od nazwy klubu, który na stałe wszedł do enbiejowskiej nomenklatury. Tak powstały stroje ze słynnym CAVS z piłką umieszczoną w rozwidleniu litery V. Nowymi barwami, które na długo zagościły na trykotach zostały – niebieski i pomarańczowy. Okres użytkowania tych strojów przypadł na jeden z najlepszych okresów dla organizacji z Ohio, dlatego do dzisiaj uznaje się je za szczęśliwe i często wraca się do nich w strojach alternatywnych prezentowanych w każdym sezonie.

Przenosiny do nowej hali w 1994 roku uznano za kolejny dobry moment na odświeżenie jerseyów. W strojach domowych, na klatce piersiowej pozostał napis CAVS, jednak wyjazdowe zostały już przyozdobione pochyłą nazwą miasta. Niebieski kolor stał się nieco jaśniejszy, jakby pastelowo błękitny, a nowością okazało się wprowadzenie czerni. Cały wizerunek trykotów rozbudzać miało niebieskie „przełamanie” przechodzące przez nogawkę i sam środek koszulki. Na błękitnym fragmencie nogawek umieszczono Cavs (w domu) i Cleveland (na wyjeździe). Na drugiej nogawce znalazło się z kolei alternatywne logo CC z tamtego okresu, czyli uproszczony obraz piłki wpadającej do kosza.

W 1999 roku postanowiono odrzucić zygzakowate „przełamanie”, jednak pozostano przy barwach. Domowe stroje były białe, posiadały napis Cavs i centralnie umieszczony numer, a jedynym dodatkiem była cienka, dwukolorowa linia, która przechodziła z prawego barku w dół spodenek, a następnie z tyłu na lewą stronę spodenek i do góry do lewego barku. Z boku spodenek widniało pomniejszone alternatywne logo.

2003 rok niósł ze sobą wiele zmian. Cavs po tankowaniu wygrali loterię draftu i cały świat wiedział,  że LeBron James z pobliskiego Akron trafi do Cleveland. Właśnie w tym momencie ustalono też, że wraca barwa czerwonego wina i szlachetny granat. Powstały trzy komplety nowych strojów. Bordowe (wyjazdowe), białe (domowe) i granatowe (alternatywne). Klub zyskał przy okazji zupełnie nowe, zadziorne logo z elektryzującym napisem. W takim stylu utworzono napis na koszulkach – które rozsławił LeBron James.

Do 2010 roku Cavs grali właśnie w takich strojach, jednak okazyjnie zaczęto honorować pomysły kibiców i od święta wracać do historii. W taki sposób powstały takie cudeńka, które stały się prawdziwą gratką dla kibiców.

Po odejściu LeBrona Jamesa do Miami Heat, nową erę w Cleveland miał ukazać nowy-stary ubiór. Powrót do przeszłości połączył pierwszy komplet stroju Cavs z 1970 roku – barwy i styl, z drugim – pisownia Cleveland, Cavaliers. Stroje domowe zachowały układ stworzony z dwóch powyższych, ale zostały oblane bielą. Wyjazdowe były bordowe, a alternatywną wersją stały się stroje złote z napisem CAVS.

W latach 2010-12 pojawiły się też dwa komplety, które zaprojektowali kibice. Są to połączenia stylizacji z różnych lat organizacji.

Ja na razie nie ma informacji na temat ewentualnej zmiany strojów, która mogłaby towarzyszyć nowej erze Cavs – powrotu LeBrona Jamesa. W internecie krąży jednak wiele plotek na temat tego, jak te stroje mogłyby wyglądać.

Czytaj dalej...

Historia

Lata ‘70

Cavs rozpoczęli zmagania w NBA w 1970 roku. Nazwa drużyny wzięła się z…prasowego konkursu. Na łamach popularnej do dziś gazety The Plain Dealer, ogłoszono plebiscyt, dzięki któremu to fani zadecydowali o „patronach” swojej organizacji. Cavaliers okazało się bardziej atrakcyjne, niż Jays, Foresters i Presidents. Pierwsze mecze w Cleveland Arena pod wodzą Billa Fitcha nie mogły jednak porywać. Świadczy o tym bilans sezonu regularnego 15-67. Drużyna na starcie wymagała radykalnych zmian – zapewnić ją miała pierwsza w historii Cavs draftowa jedynka w postaci Austina Carra..Popularny dziś Mr Cavalier szybko złapał kontuzję nogi, która zablokowała pełny rozwój jego talentu, stanowił on jednak trzon drużyny. Warto jednak odnotować, że raz znalazł się w Meczu Gwiazd oraz wybrano go do pierwszej piątki debiutantów. Ten wyczyn powtórzył rok później, wybrany z trójką, Dwight Davis. Kawalerzyści z roku na rok stawali się coraz lepszą drużyną o rosnącym potencjale. Najpierw 23, później 32 wygrane w sezonie były możliwe dzięki dokooptowaniu do rotacji: Bingo Smitha, Jima Chonesa, Jima Cleamonsa czy Dicka Snydera. W 1972 roku, prosto z Seattle Supersonics zjawił się również przyszły członek Galerii Sław, Lenny Wilkens. W 1974 roku, koszykarze przenieśli się do nowej hali – Richfield Coloseum usytuowanej na przedmieściach Cleveland. Przeprowadzka okazała się szczęśliwa, bo drużyna osiągnęła bilans 40-42 i poważnie zapukała do wrót czołowej ósemki wschodu. Kolejny sezon to wzmocnienie w postaci Nate’a Thrumonda i pierwszy, historyczny awans do playoffs. Drużyna z bilansem 49-33 była też najlepsza w Dywizji Centralnej i druga w całej konferencji. Dzięki temu nie musiała grać w pierwszej fazie rozgrywek posezonowych. Ponadto, Bill Fitch otrzymał tytuł Trenera Roku. W półfinale konferencji, ekipa z Ohio pokonała 4-3 Washington Bullets. Zwycięstwo w serii zapewniło trafienie Snydera na 4 sekundy przed końcem gry. Trapieni przez kontuzje Cavs nie sprostali w kolejnej rundzie późniejszym Mistrzom NBA, Celtom z Bostonu ulegając 2-4. Następne 2 sezony także przyniosły udział w postseason, ale zawodnicy Fitcha odpadali w pierwszej rundzie, kolejno z: Bullets 1-2 i New York Knicks 0-2. Regres był zauważalny także w sezonie 79/80, kiedy drużyna zakończyła swoją przygodę na sezonie regularnym. Efektem była dymisja szkoleniowca Fitcha. Jego następcą został Stan Albeck, co poskutkowało polepszeniem się bilansu zespołu o 7 wygranych, ale było to za mało na playoffs.

Lata ‘80

Wejście w nową dekadę nie oznaczało opuszczenia dołka. Wręcz przeciwnie, kryzys zaczął się pogłębiać. W kwietniu 1980 roku stery w organizacji przejął jeden z pomysłodawców loterii draftowej, Ted Stepien. Za 2 miliony dolarów, zakupił on 37% udziałów w Cavs stając się największym akcjonariuszem. Jego pierwszym ruchem było zatrudnienie nowego coacha Billa Musselmana. Skutek był jednak opłakany, bo ekipa z Ohio wygrała ledwie 43 mecze w dwa sezony. Po drodze zaliczyła też niechlubną serię 19 porażek z rzędu. Do statystyk przyczynili się też tymczasowi szkoleniowcy: Don Delaney, Bob Kloppenburg (prowadził Cavs w tylko jednym meczu) i Chuck Daly. Sezon 82/83 był odrobinę lepszy, ale kolejna seria porażek (24) zadecydowała, że Stepien sprzedał klub za 20 milionów dolarów braciom: Georgowi i Gordonowi Gund. Po tych roszadach, na ławkę, wrócił coach Musselman. Zmieniono też wygląd koszulek, ale nie poprawiło to wyników Kawalerii. Tak samo jak angaż kolejnego szkoleniowca, Toma Nissalke. Rok po zmianie właściciela, na dobre zmieniono też trenera. Trudnej misji odbudowy dobrych tradycji koszykarskich w Ohio podjął się George Karl. Sezon 84/85 był wyjątkowy, ponieważ udało się powrócić do rozgrywek posezonowych, mimo katastrofalnego początku. Bilans 2-19 zawiera wszystko, co chciałem tu uiścić. W playoffs, Kawalerzyści ulegli w 4 grach Bostonowi. Rok później, do drużyny mógł dołączyć silny podkoszowy Charles Oakley, ale już ówczesny sztab Cavs lubił ryzyko i podjął błędną decyzję o jego wymianie do Bulls, co w konsekwencji skutkowało też słabszym sezonem i dymisją trenera. 1986 rok rozpoczął sukcesywną odbudowę siły Cleveland na koszykarskiej mapie. Podwalinami pod nowy team były wybory w drafcie: loteryjna „jedynka” Brad Daugherty, rozgrywający Ron Harper (nr 8) i super-strzelec Mark Price (nr 25). Ekipą kierować miała była supergwiazda parkietów, Lenny Wilkens. Rozgrywki nie okazały się jednak łatwe, drużyna nieznacznie poprawiła swoje osiągnięcia sprzed roku i znów zabrakło jej w pucharowej fazie spotkań. Na pocieszenie dodać można, że wszyscy trzej debiutanci znaleźli się w All Rookie Team. Kolejny sezon z ogranymi młodzieżowcami oraz All Starem i zwycięzcą pierwszego w historii konkursu wsadów, Larrym Nance’m z Suns, ukazał duży potencjał Cavs. Bilans 42-40 pozwolił wrócić do playoffs, ale tylko na 5 meczów: zbyt silni okazali się Bulls Michaela Jordana. Tak samo, za sprawą „The Shot” stało się rok później…mimo najlepszego dotychczas bilansu gier 57-25. Ostatnie rozgrywki w tej dekadzie zakończyły się trzecią z rzędu porażką 2-3 na samym początku playoffs. Tym razem za mocni byli 76ers.

Lata ‘90

Wejście w nową dekadę było o wiele lepsze, aniżeli sytuacja organizacji w 1980 roku. Cavs wciąż aspirowali do zajmowania czołowych lokat na Wschodzie i tak się też działo. Wyjątkiem był pierwszy sezon, gdy trapieni kontuzjami nie zameldowali się w czołowej ósemce konferencji. Ten sam kłopot, m.in. z Markiem Pricem czy Nancem czy Daughertym pojawiał się już wcześniej, ale nie oznaczał zmierzchu tej trójki. Przeciwnie, doszedł do niej utalentowany, przyszły All Star, Terrell Brandon. Sezon 91/92 był najlepszym w ówczesnej historii: kolejny rekord 57-25, ale także Finał Wschodu. Po szesnastu latach klub z Cleveland wygrał rywalizację stanem 4-0 z Nets. W drugiej rundzie Cavs mierzyli się z odwiecznymi pogromcami z Bostonu. W 7-meczowej batalii po raz pierwszy to Kawalerzyści pokonali legendarny zespół Celtów, a Larry Bird zdecydował się zakończyć karierę. Jednak w finale Wschodu, organizacja z Ohio poległa z ręki kolejnego przekleństwa, Chicago Bulls Michaela Jordana, którzy byli wtedy aktualnym mistrzem i obronili tytuł. A w kolejnym roku….tak, tak…Jordan znowu wysłał Cavs na ryby. To był jednak dobry okres, Kawalerzyści trapieni urazami wygrali 54 spotkania sezonu, meldując się w półfinale Wschodu pokonawszy po drodze NJ Nets 4-0. Swój pomysł na współpracę wyczerpał po sezonie coach Wilkens, który nie zostawił jednak po sobie zespołu w rozsypce. Nowy szkoleniowiec, Mike Fratello postawił na Marka Price’a i wybór okazał się trafny, gdyż Ohio ponownie miało swojego przedstawiciela w postseason. Jednak na drodze stanęli….tak, tak….Bulls ogrywając Kawalerię do zera. W 1994 roku, Cavaliers przenieśli się do swojej obecnej hali – ówcześnie nazywanej Gound Arena. Nowe deski parkietu przyniosły solidne mecze, czego skutkiem był siódmy awans do playoffs w ciągu ośmiu lat. Tutaj zbyt silni okazali się tym razem New York Knicks. W następnym sezonie odszedł Mark Price. Na lidera teamu wyrastał Terrell Brandon, czego efektem był występ w All Star Game ’96. Wtórował mu podatny na kontuzje Brad Daugherty. Robił to jednak na tyle efektywnie, że podopieczni Fratello znowu nie zakończyli sezonu na 82 grach. Ponownie na drodze znaleźli się New York Knicks i ponownie okazali się za silni wygrywając 3-0. Klątwa dawnych pogromców wróciła w kolejnym roku, gdy w ostatnim meczu sezonu, występu w fazie pucharowej Cavs pozbawili Bulls. Na szczęście, managment wykazał się nosem podczas loterii draftowej sięgając po dwóch Litwinów: Witalija Potapienkę oraz Zydrunasa Ilgauskasa. Ten drugi stanowił o sile Cavs przez wiele kolejnych sezonów meldując się dwukrotnie w Meczu Gwiazd. Później, drużynę zasilił także gwiazdor Seattle Supersonics i All Star, Shawn Kemp, odszedł zaś Brandon. Roszady poskutkowały lepszym bilansem gier, ale już w pierwszej rundzie Kawalerię do domu odesłali Indiana Pacers. Były to ostatnie mecze w tej fazie Cavs w tym stuleciu. Kolejne rozgrywki były skrócone przez lokaut, dlatego rozegrano jedynie 50 gier. Na wadze sporo przybrał Kemp, który nie mógł uzyskać dawnej formy. Brak promocji do postseason głową przypłacił coach Fratello. Ostatni sezon w tej dekadzie pod wodzą Randy Wittmana był mizerny: 32 wygrane, brak perspektyw w pracy z obecną rotacją graczy oraz wizja długiej przebudowy. Z organizacją pożegnał się Kemp, prym wieść miała zaś draftowa ósemka, Andre Miller.

Pierwsza dekada XXI wieku

Pierwsze lata, jak i wejście w tę dekadę były niebywale marne. Pozbawienie się kolejnej draftowej ósemki Jamala Crawforda za Chrisa Mihma świadczą same za siebie. Dodatkowo, drużyna nie miała lidera z prawdziwego zdarzenia, brakowało też pomysłu, w którym kierunku prowadzić przebudowę. Trzy pierwsze lata dekady to równia pochyła, bezpłciowy zespół pozbawiony gwiazd, poza wyróżniającym się Ilgauskasem. Przez trenerską ławkę przewinęli się: John Lucas oraz Keith Smart, których taktyka pogrążała jeszcze bardziej pozostałości po Wielkich Cavs lat ’90 Nie mając nic do stracenia, zarząd postanowił zagrać va banque tracąc sezon 2002/2003 na rzecz możliwie wysokiego wyboru w nadchodzącym drafcie. Wymiana Andre Millera oraz koszmarny bilans 17-65 dał największe szanse na bój o talent z Akron, LeBrona Jamesa. Jego postać była na ustach całej Ameryki już od kilku lat, stawiano go na równi z talentami największych graczy historii. Ryzykowny plan Kawalerii się udał i organizacja mogła na dobre przystąpić do odbudowy silnej koszykówki w składzie z przyszłą legendą. Przez sztab przewinął się trener Keith Smart, na stałe zatrudniono jednak Paula SIlasa. Już w pierwszym sezonie, wraz z nowymi koszulkami udało się zanotować progres o 18 zwycięstw, LeBron był debiutantem roku, wystąpił też w części All Star Weekend. Rozwijał się też talent wybranego rok wcześniej w drugiej rundzie naboru Carlosa Boozera. Drugi sezon LBJ’a był jeszcze lepszy, ale zadyszka zespołu w drugiej części sezonu nie pozwoliła na powrót do playoffs mimo dodatniego bilansu gier. Wiele zmieniło się w 2005 roku. Cavaliers rozpoczęli go od przebudowy sztabu. Nowym generalnym menadżerem został Danny Ferry, który szybko postawił na trenera Mike'a Browna. Zmiany wyszły na dobre, Kawaleria stawiła się w playoffs po siedmioletniej przerwie. W międzyczasie LeBron otrzymał statuetkę dla najlepszego gracza All Star Game. Nie zawiódł też w rywalizacji posezonowej z Wizards, wygranej 4-2. W półfinale Wschodu lepsi okazali się Detroit Pistons, ale do awansu brakowało naprawdę niewiele (3-4). Kolejny sezon okazał się być najlepszym w historii Cavs. Ekipę wzmocnili perspektywiczni rookies: Shannon Brown oraz Daniel Gibson. Sezon regularny ponownie zakończył się bilansem 50-32, ale najlepsze udało się zostawić na playoffs: 4-0 z Wizards, 4-2 z Nets i Pistons. Pierwsze w historii Mistrzostwo Konferencji oraz Wielki Finał NBA. Tam jednak wyszedł brak ogrania i ani razu nie udało się pokonać San Antonio Spurs. Następne rozgrywki stały pod znakiem wymian: do Cavs dokooptowano aż 4 nowych koszykarzy. Drużyna potrzebowała czasu by się zgrywać u boku Jamesa i Ilgauskasa. Nie przeszkodziło jej to jednak w osiągnięciu drugiej rundy playoffs. Najpierw gracze Browna wygrali 4-2 z Wizards, później ulegli po fenomelanlej serii z późniejszymi czempionami – Boston Celtics. Kampania 2008/2009 rozpoczęła się od angażu z draftu JJ’a Hicksona oraz przyszłego All Stara, Mo Williamsa przy dalszym rozwoju LeBrona. Efekt? Najlepszy bilans Kawalerzystów w historii sezonu regularnego: 66-16 i pozycja faworyta do zdobycia tytułu. W pierwszej rundzie udało się pokonać 4-0 Detroit Pistons, w drugiej, w takim samym stosunku, Atlantę Hawks. Finał konferencji to potyczka z Orlando Magic, którzy będąc na fali zwyciężyli 4-2. Był to sezon, po którym można było oczekiwać znacznie więcej, stąd kibice oczekiwali walki o najwyższą stawkę w nadchodzących rozgrywkach. W sezonie regularnym, wszystko toczyło się zgodnie z planem. Nieco słabszy bilans 61-21 ponownie pozwolił wygrać Wschód i uzyskać komfortową pozycję do walki o Finał. Niestety, po wygranej serii z 4-1 z Bulls, za silni okazali się Boston Celtics (2-4). Frustracja w obozie ekipy z Ohio była tak duża, że z przedłużeniem umowy zwlekał LeBron James. Ostatecznie, Król zdecydował się opuścić drużynę w zamian za wybory w drafcie. Był to cios, z którego ciężko było się podnieść. Macierzystą drużynę opuścił też podstarzały Ilgauskas.

Druga dekada XXI wieku

Zdziesiątkowaną ekipę wziął pod opiekę trener Byron Scott. Po przyzwoitym początku sezonu 10/11, drużyna zanotowała potężny zjazd przegrywając seryjnie 26 porażek co do dziś jest niechlubnym rekordem całej ligi. Grę w drugiej części kampanii ożywiła nieco wymiana Mo Williamsa na Barona Davisa, co skutkowało też jedyną wygraną w erze postlebronowskiej z Miami Heat. Zaledwie 19 wygranych spotkań dało Cavs wybór draftowej jedynki. Sztab Cleveland postawił na rozwój Kyriego Irvinga kosztem Davisa. Jak się okazało, był to słuszny wybór, ale na wymierne efekty, trzeba było poczekać dłużej. W kadrze znalazł się też wybór nr 4 – Tristan Thompson. Obaj wystąpili w ekipie rookies podczas Weekendu Gwiazd i …to na tyle. Sezon skrócony przez lokaut zakończył się bilansem 17-31 oraz kolejną absencją w playoffs. Trzeci sezon „nowej ery” był tylko nieznacznie lepszy: do drużyny dołączyli dwaj gracze z czołowej dwudziestki naboru: Dion Waiters (nr 4) i Tyler Zeller (nr 17). Młoda drużyna nie potrafiła jednak stawiać czoła doświadczonym ekipom i otrzymywała regularne, sromotne macki. Odnotować warto jedynie udział Irvinga w All Star Game. Przed kolejnym sezonem coacha Scotta zastąpił ponownie Mike Brown. Do Cavs uśmiechnął się los, gdyż znowu to im przypadła możliwość wyboru draftowej jedynki. Okazał się nią kontuzjogenny i pulchny Anthony Bennett, który nie mógł rozwijać w pełni swojego talentu. Cavs zasilić też miał dawny All Star, Andrew Bynum, lecz spisywał się on zdecydowanie poniżej oczekiwań i został wymieniony za Luola Denga. Brytyjczyk nadał lepszej jakości grze Kawalerii. Z drugiej strony, Waiters i Irving, którzy dotychczas ciągnęli zespół, opuścili łącznie jednak 23 spotkania. Nie zmieniło to stałej tendencji zwyżkowej w ostatecznym bilansie drużyny, który na koniec rozgrywek wyniósł 33 zwycięstwa. Wynik lepszy, ale mimo wszystko poniżej oczekiwań, gdyż poza playoffs. Jedynym sukcesem była statuetka MVP Meczu Gwiazd dla Irvinga. Z pracą pożegnał się więc ponownie Mike Brown.

Czytaj dalej...

Sztab Szkoleniowy

Head-Coach

tyronn-lue-f53cf3b3bb55fa6d

Imię i nazwisko: Tyron Lue

Data urodzenia: 3 maja 1977 r.

Miejsce urodzenia: Mexico, Missouri, USA

Narodowość: Amerykanin

College: Nebraska (1995-1998)

 

Historia kariery zawodniczej:

1998–2001 -Los Angeles Lakers

2001–2003 - Washington Wizards

2003–2004 - Orlando Magic

2004 - Houston Rockets

2004–2008 - Atlanta Hawks

2008 - Dallas Mavericks

2008–2009 - Milwaukee Bucks

2009 - Orlando Magic

Historia kariery trenerskiej:

2009–2013 - Boston Celtics (asystent)

2013–2014 - Los Angeles Clippers (asystent)

2014–2016 - Cleveland Cavaliers (asystent head-coacha)

2016-obecnie Cleveland Cavaliers (head-coach)

 

Sukcesy:

NCAA:

- All-Big 12 First team w 1998r. (jako zawodnik)

- All-Big 12 Second team w 1997r. (jako zawodnik)

- All-Big Tournament Team w 1998r. (jako zawodnik)

- Big Eight All-Freshman Team w 1996r. (jako zawodnik)

- NIT All-Tournament Team w 1996r. (jako zawodnik)

- All District 7 w latach 1997-1998 (jako zwodnik)

- 2 x MVP Ameritas Classic w latach 1996-1997

NBA:

- 2x Mistrz NBA w latach 2000 i 2001

- Wicemistrz NBA w 2009r.

Trenerskie:

- Wicemistrz NBA w 2015r. (jako asystent trenera)

 

Główny asystent trenera:

jim-boylan-7d19bfb6f2e19b9a

Imię i nazwisko: Jim Boylan

Data urodzenia: 28 kwietnia 1955 r.

Miejsce urodzenia: Jersey City, New Jersey, USA

Narodowość: Amerykanin

College: Assumption (1974-1976), Marquette (1976-1978)

 

Historia kariery zawodniczej:

1979–1980 - Alvik Basket (Sztokholm)

1982–1986 - Vevey

Historia kariery trenerskiej:

1982–1986 - Vevey

1986–1989 - Michigan State (asystent)

1989–1992 - New Hampshire

1992–1997 - Cleveland Cavaliers (skaut)

1997–2001 - Vancouver Grizzlies (asystent)

2001–2002 - Phoenix Suns (asystent)

2003–2004 - Atlanta Hawks (asystent)

2004–2007 - Chicago Bulls (asystent)

2007–2008 - Chicago Bulls (asystent, ostatnie 56 meczów jako tymczasowy główny trener)

2008–2013 - Milwaukee Bucks (asystent)

2013 - Milwaukee Bucks (asystent, ostatnie 50 meczów jako tymczasowy główny trener)

2013–obecnie - Cleveland Cavaliers (asystent)

 

Sukcesy:

NCAA:

- Mistrzostwo NCAA w 1977r. (jako zawodnik)

 

Dyrektor od rozwoju zawodników:

phil-handy-85d0f5f8c9a63230

Imię i nazwisko: Phil Handy

Wiek: 44

College: Hawaii

 

Pozostali Asystenci:

larry-drew-a1ab857bf5c24366

Imię i nazwisko: Larry Drew

Data urodzenia: 2 kwietnia 1958r.

Miejsce urodzenia: Kansas City, Kansas

Narodowość: Amerykanin

College: Missouri (1976-1980)

 

Historia kariery zawodniczej:

1980-1981 – Detroit Pistons

1981-1986 – Kansas City / Sacramento Kings

1986-1988 – Los Angeles Clippers

1988-1989 – Scavolini Pesaro

1989-1991 – Los Angeles Lakers

Historia kariery trenerskiej:

1992-1999 – Los Angeles Lakers (asystent)

1999-2000 – Detroit Pistons (asystent)

2000-2003 – Washington Wizards (asystent)

2003-2004 – New Jersey Nets (asystent)

2004-2010 – Atlanta Hawks (asystent)

2010-2013 – Atlanta Hawks

2013-2014 – Milwaukee Bucks

2014-obecnie – Cleveland Cavaliers (asystent)

 

Sukcesy:

NCAA:

- Uczestnik rozgrywek NCAA Sweet Sixteen w 1980r. (jako zawodnik)

NBA:

- Finalista NBA w 1991r. (jako zawodnik)

- Zawodnik miesiąca NBA w 1982r. (grudzień)

Trenerskie:

- Finalista NBA w 2015r. (jako asystent trenera)

 

james-posey-27388d24b3ca1e1c

Imię i nazwisko: James Posey

Data urodzenia: 13 stycznia 1977r.

Miejsce urodzenia: Cleveland, Ohio

Narodowość: Amerykanin

College: Xavier (1996-1999)

 

Historia kariery zawodniczej:

1999-2002 – Denver Nuggets

2002-2003 – Houston Rockets

2003-2005 - Memphis Grizzlies

2005-2007 – Miami Heat

2007-2008 – Boston Celtics

2008-2010 – New Orleans Hornets

2010-2011 - Indiana Pacers

Historia kariery trenerskiej:

2013-2014 – Canton Charge (asystent)

2014-obecnie – Cleveland Cavaliers (asystent)

 

Sukcesy:

NBA:

- Dwukrotny mistrz NBA w latach 2006 i 2008 (jako zawodnik)

- Wybrany do All-NBA Rookie Second Team w 2000r. (jako zawodnik)

INNE:

- Mistrz Igrzysk Dobrej Woli w 1998r. (jako zawodnik)

Trenerskie:

- Finalista NBA w 2015r. (jako asystent trenera)

 

bret-brielmaier-76684b651274815c

Imię i nazwisko: Bret Brielmaier

Data urodzenia: 28 listopada 1985r.

Miejsce urodzenia: Mankato, Minnesot, USA

Narodowość: Amerykanin

College: Arizona

 

Historia kariery zawodniczej:

2004-2008 – Wildcats

Historia kariery trenerskiej:

2008-2009 – Wildcats (asystent)

2009-2013 – San Antonio Spurs (asystent)

2013-obecnie – Cleveland Cavaliers (asystent)

 

nba-phoenix-suns-media-day

Imię i nazwisko: Mike Longabardi

Narodowość: Amerykanin

College: Frostburg State

Czytaj dalej...

Quicken Loans Arena

Quicken Loans Arena została zbudowana otwarta 17 października 1994 roku. Budynek zaprojektowało przedsiębiorstwo Ellerbe Becket. Do sierpnia 2005 roku hala w Cleveland nosiła nazwę Gund Arena. Termin ten pochodził od nazwiska ówczesnego właściciela Cleveland Cavaliers Gordona Gunda, który posiadała prawa do nazwy. Obecnie właścicielem hali w Ohio jest Gateway Economic Development Corp., a operatorem CAVS/Quicken Loans Arena Company. „Q” Arena może maksymalnie pomieścić 20 562 widzów (w tym 2 000 miejsc dla członków klubu i 92 loże).

Od samego początku występowały w niej drużyny z Cleveland. Hala jest obecnie obiektem domowym dla trzech zespołów: Cleveland Cavaliers, Lake Erie Monsters (hokej, AHL) i Cleveland Gladiators (halowy futbol amerykański, AFL). Wcześniej w „Q” Arena gospodarzami byli również Cleveland Lumberjacks (hokej, IHL), Cleveland Barons (AHL) i Cleveland Rockers (WNBA).

Na otwarcie Quicken Loans Arena wystąpił Billy Joel, a Cavs pierwszy mecz w niej rozegrali już po kilku tygodniach. „Q” Arena zastąpiła Richfield Coliseum. W 2005 roku nowy właściciel Cavaliers oraz szef Quicken Loans Dan Gilbert przeprowadził kompleksowy remont hali. Zainstalowano nowe miejsca, tablice punktowe, ekrany, systemy wideo oraz audio, oznaczenia, banery i systemy bezpieczeństwa. Modernizację przeprowadzono w szatniach, lożach i we wnętrzu obiektu.

W 1997 roku Quicken Loans Arena gościła NBA All-Star Game. W 2008 r. „Q” Arena zgromadziło się około 20 000 osób, które obejrzały 30-minutową reklamę ówczesnego kandydata Demokratów na prezydenta Stanów Zjednoczonych Baracka Obamy American Stories, American Solutions. Po prezentacji odbył się darmowy koncert Jay-Z. W hali wiele razy odbywały się imprezy WWE (World Wrestling Entertainment). W 2015 roku mają się tam odbyć NCAA Men's Basketball Regional Semi-Finals and Final, a w 2016 roku Republican National Convention.

Czytaj dalej...
Subskrybuj to źródło RSS

Login lub Rejestracja

Logowanie

Rejestracja

Rejestracja użytkownika
lub Anuluj
priligy dapoxetina generico Erfahrungen Priligy Dapoxetin Viagra kaufen Propecia Generika kaufen Acheter Kamagra Cialis rezeptfrei Lida kaufen Generic Propecia Acheter Generic Levitra Puissance drogues acheter pharmacie en ligne Levitra Professional Cialis Soft Kaufen billig Acheter Kamagra Super Viagra Tabletten Levitra rezeptfrei kaufen Viagra Tabletten Gegen Rauchen Acheter Generic Cialis Viagra kopen bij de kruidvat Acheter Tadacip